Ik was er wat bang voor: Terug gaan werken. Eerst en vooral betekende dit de zorg voor Quinten spreiden: Eerst is er Chris die hem 's morgens aankleedt, dan Emmie, de onthaalmoeder, die dan ook nog eens haar aandacht moet verdelen over nog 4 kindjes, en 's avonds, ja, dan is het geklukkig weer "good old mammie" die voor hem zorgt. De eerste dag ging ik nog mee met Chris om Q weg te brengen. Het aankleden was goed gelukt (de 2 dagen durende voorbereiding wierp zijn vruchten af) en Quinten zelf weende niet toen we hem achterlieten: so far so good.
Overdag belde ik eens naar Emmie, en kreeg de geruststellende boodschap dat onze Q heel rustig en gelukkig was. Toen ik 's avonds echter ter plaatse arriveerde, zat Q bij Emmie op schoot voor zijn flesje. Ik verschoot : qua timing was dit minstens anderhalf uur vroeger dan normaal . Blijkbaar, zo vertelde Emmie, was ie een halfuurtje tevoren lastig beginnen worden. Toen niets hielp, had Emmie hem dan maar teneinderaad een flesje gegeven. Wist zij veel dat ons kadulleke normaalgezien om vijf uur in bad gaat, en dat zo graag doet dat ie er al om half vijf voor begint te zeuren.
Ook de eerste nacht had Q wat aanpassingsproblemen: Mijn uurschema tijdens deze eerste werkweek lag immers gemakkelijk zo'n 2 uur vroeger dan ons gemeenschappelijk bioritme tijdens mijn verlof. Toen ik hem die eerste nacht dus wat vroeger wakker maakte voor zijn flesje, was hij ambetant: duidelijk nog geen zin om wakker te worden om 10 uur 's avonds en 6 uur 's morgens. Maar ons ventje is flexibel: al vanaf de tweede dag was meneertje volledig aangepast aan het vroege eten, late badje en de tweede mama, of "Mimi", zoals de kinderen Emmie noemen.
Natuurlijk zijn er de kleine "opstartproblemen". Op een avond kwam ik bij Emmie aan en zei dat ze Q's vestje achterstevoren had aangetrokken. Waarop zij beweerde: "Ik zou nochtans zweren dat ie hier zo aankwam vanmorgen." Wat natuurlijk zo was: alle kleedjes op voorhand laten uitproberen door Chris kon natuurlijk niet :-) Een andere keer had onze Q geen sloefjes aan. Grappig, en absoluut niks vergeleken met het verhaal van een collega wiens man haar dochter naar school had gebracht met enkel wollen broekkousen aan, het rokje was ie vergeten.
Toch was het voor mij wel een beetje aanpassen: van fulltime bezig zijn met je kleine ga je over naar een quality timeslot van 2 uur: in die 2 uur moet ie eerst in bad, dan een fles, en daarna moet mama eten maken. Gelukkig vindt Q het wel interessant om mijn bezigheden in de keuken te observeren, en is ie al blij als ik terwijl met hem babbel en tussenin een beetje met hem speel. Anderzijds is terug werken wel fijn: eindelijk het gevoel van terug mijn hersens te gebruiken en een beetje productief te zijn geeft toch wel voldoening. Enkel 's avonds is het nog een beetje zoeken voor een goede tijdsindeling: telkens opnieuw maak je de afweging: Vertrek ik vroeg om ietsje meer tijd met Quinten door te brengen of blijf ik wat langer op het werk om het een of ander af te werken. Enfin, ook dat zal wel wennen zeker.
|
Geschreven door Gast op 2006-01-11 15:06:02
En wie zegt dat je man zo geen nieuwe trend opstart?
Anneke | druk druk druk
Geschreven door Gast op 2006-01-11 19:40:23
Hallo,
Weer aan het werk!!! dat is een drukte he maar wees gerust na een tijdje valt alles in zijn plooien en raak je wel gewoon aan het nieuwe ritme, effe aanpassen en de tijd verdelen.
Volhouden zou ik zeggen en tot op de kerstboomverbranding of doen we het met onze paasbomen???
Groetjes ine, simon, paul en martine |
Powered by AkoComment 2.0! |