|
De eerste tekenen dat er iets mis was deden zich voor 2 avonden voor Kerstmis. Ik was rustig TV aan het kijken toen ineens om half elf 's avonds het licht uitviel. Zekering gesprongen. Pff. Altijd leuk. Gelukkig had Chris al vrij snel de zaklamp gevonden. Wij naar het zekeringenkastje om wat hendeltjes naar boven en beneden te duwen. Niks aan te doen, we kregen de hoofdhendel niet terug op.
Ik stuurde een smsje naar mijn neef Jan die electricien is om voorzichtig te polsen of ie nog wakker was. Gelukkig wel. Die goeie ziel had in zijn archief zelfs een leidingplan van ons huis liggen en gidste ons via de telefoon één voor één door alle mogelijkheden. Nog eens een half uur later hadden we het probleem vernauwd tot één enkel hendeltje, ofte één electrische kring. Jan zei: "Wacht nu maar af tot morgen. Je tuinkot zit op die kring, ga morgen overdag maar eens uitvissen wat daar kortsluiting geeft." Dat leek ons een goed plan. 's Anderendaags 's morgens stond ik dus op en dacht: "OK, even douchen en daarna in het tuinhok alles uittesten." Het bleek echter al vrij snel dat dat niet nodig zou zijn. De douche die ik genomen had was immers niet zo warm. Het water was lauw, en ook al draaide ik de thermostatische kraan op 40 graden, warmer werd het niet. Eerder het tegenovergestelde zelfs. Ik dus naar Chris met de mededeling: "Ik vrees dat het onze boiler is."
Dus begon de zoektocht naar een loodgieter. Nu is het zowiezo geen makkie van een goeie loodgieter te vinden. Maar probeer het maar eens 2 dagen voor Kerstmis. De eerst ging komen maar daagde niet op. Na 4 uur wachten belde ik dan maar naar de tweede. Diens firma sloot tussen Kerst en Nieuw. Op de achtergrond van ons telefoongesprek hoorde ik zelfs de geluiden van het stemmig kerstfeestje dat hij met zijn collega's aan het houden was. Dan maar de volgende uit de gouden gids geplukt: Dat viel mee. Die man beloofde 2 uur later bij ons te zijn en hield woord: Er plakte wel bijna een BMW op zijn bumper toen ie naar ons huis afdraaide, maar uiteindelijk had ik dan toch een loodgieter te pakken. "Kapot", werd het verdikt al vijf minuten droogweg uitgesproken. Op de vraag wanneer ze een nieuwe konden installeren, was het antwoord onvermijdelijk: "Maandag ten vroegste."
Dat beloofde dus een koude kerst te worden. Miljaar. Na al 2 dagen vettig haar en afwisselend water warmen in potten of warm water bij de buren halen (Quintens badje sloeg ik niet over, in tegenstelling tot dat van mij) had ik het wel gehad. De charme van kamperen is zowiezo al niet echt aan mij besteed, dus mijn humeur begon er ondertussen echt wel onder te lijden.
Maar ja, niks aan te doen. Gelukkig blijven we kerstavond altijd bij mijn ouders logeren. De douche daar was voordien altijd al een bron van ergernis geweest: hij heeft immers een erg miezerig straaltje en durft, als er buiten in de stallen warm water genomen wordt, nogal eens koud te worden . Nu betrapte ik mezelf erop dat ik zelfs uitkeek naar die douche in Oplinter...
En hij deed ook echt deugd. In de namiddag, na het kerstmaal in Strombeek, maakten we daar dan nog van de faciliteiten gebruik om Q in zijn badje te steken, en dan was het weer naar ons huis. Gelukkig hadden we een loodgieter getroffen die van zijn woord was. Maandagmorgen, tweede kerstdag om 9.30u stond hij al voor onze deur. Een paar uur later was het in orde, en nu is het gewoon wachten tot het water opgewarmd is. Jammer genoeg duurt dat een tijdje met 200 liter... Enfin, dat warm bad dat ik vanavond ga nemen als Quinten in bed ligt, met een boek en allerlei zeepjes binnen handbereik gaat heel veel goedmaken, dat voel ik. Can't wait.
Powered by AkoComment 2.0! |