De buren hadden voorgesteld om samen te gaan, dus vertrokken we met een 11-tal mensen, en little Q. Alles liep vlot. Uiteraard was ik weer erg enthoesiast in het begin, zodat ik al gauw van achter toegeroepen kreeg: "Niet te snel!" Rustig toeren dus, gezellig.

En dat langs een heel nieuw parcours. De afgelopen jaren was het parcours immers nogal gelijklopend. Opwijk, de Palmbrouwerij en Leirekesroute waren vaste ingredienten. Dit jaar was er een drastische verandering van richting: Mechelen. Een mooi parcours dat een combinatie was van enkele van onze geliefde fiets- en skate-routes: De Duvelroute, de route richting Klein Willebroek, het paadje langs de Zenne dat het 3-rivierenpunt passeert en dan Mechelen. Vooral dat laatste was voor mij een verrijking: een erg mooie route om de stad binnen te rijden, langs een prachtig stukje vaart met mooie gerestaureerde huizen. Fijn.

Quinten vond het ook best fijn. In Klein Willebroek at ie rustig zijn 2 potjes leeg op een terrasje. Daarna was ie heel even iets minder tevreden, toen ie nogal ruw uit zijn middagdutje werd geschud toen Chris het kleine en nogal steile ponton over de Dijle overstak. Dus zette ie zijn keel open. Een uur of 2 later, zelfde ritueel. Beetje raar, want nu hadden we geen bijzonder ruwe oneffenheden gepasseerd. Een klein onderzoek gaf al gauw uitsluitsel: Q had weer bijzonder goed zijn best gedaan met het luiervullen. We improviseerden een verzorgingstafel met een matje op een stukje gemaaid gras voor een boerenerf, en bekeken de schade: een degoutante pamper, smerige broek en body. Strippen dus!. Q was al gauw naakt. Terwijl we probeerden hem proper te vegen met doekjes, trok ie steeds maar gras over zich heen. Ook slaagde onze zoon erin van in zijn eentje de geur van de mesthoop ernaast te overstijgen. Je moet ergens goed in zijn, nietwaar. Enfin, na wat gesukkel raakte ie weer aangekleed, en in de kar. En waren we terug op weg in de laatste rechte lijn naar de aankomst, waar een optreden van Touch of Joy en Coco junior wachtte.

Beiden waren best te genieten. Ik was vooral blij met de covers van Coco: 2 van Prince, een van the Simple Minds en een van U2, al kwam de zanger zelf alles behalve sympathiek over. Wat later kwamen Q's peter en meter en beider families nog even meeluisteren naar de prijsuitreiking. Maar helaas, geen prijs... Of toch wel, want zowel Chris als ikzelf bleken erin geslaagd van zonder een zonnestraaltje te zien onderweg, toch op de een of andere manier serieus verbrand te zijn... Onze eerste kleur van de zomer dus.

Reageer
Naam:	Gast
Titel:
BBCode:
Reactie:

Powered by AkoComment 2.0!