Het was een kort maar krachtig bezoek. Na een eerste namiddag bijpraten verkenden we de B&B. Die zag er best goed uit op enkele gebreken na (een wat eigenaardig gepositioneerde WC en geen dampkap). We installeerden de kaduli zijn bed en legden hem te slapen. Dat was nodig want hij was doodop na een extreem lange dag.

's Anderendaags was het tijd voor een wandeling door Edinburgh: Old town met het indukwekkende Castle, new town met de shops (een Waterstones en een Gap... kwijl, kwijl). In die laatste kocht ik de net uitgekomen Marian Keyes, in de eerste mocht ik van Chris niet binnen -"in Belgie kan je ook broeken kopen"-. Snif. Maar ja. Al bij al de moeite dus. De kaduli sliep vrij veel in zijn buggy en compenseerde zo zijn middagdutje in een echt bed. 's Avonds kookten we weer lekker bij Jan en Indra, en -dat hadden we ondertussen geleerd- legden Q al snel te slapen in zijn meegenomen plooibedje. De volgende dag tijd voor een stukje populaire cultuur: Roslin Chapel, jawel dit is het inderdaad: het ondertussen beroemde eindpunt en orgelpunt van Dan Browns "Da Vinci code". The Roslin Chapel Trust is uiteraard blij met de extra bezoeken dat dit meebrengt, maar blijven zich toch aan de feiten houden. Bevat de kapel de graal? En zo ja, ligt ie onder, in of naast de beroemde gedraaide kolom ("prentice pillar")? Of is het een andere reliek (het hoofd van Jezus, het lichaam van Maria Magdalena, stone of wisdom,...Wie zal het zeggen. Vast staat dat de Trust niet van plan is iets af te breken om er achter te komen.

De laatste dag was het tijd voor een uitstap naar Stirling Castle. Erg mooi, vooral de centraal gerestaureerde binnenhal. Maar, eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat de gebeurtenissen op de terugweg nog iets spectaculairder waren. Het was immers zo dat de "Scottie Family Fiat" al een tijdje rare streken vertoonde. De garage had hem al min of meer opgegeven, en dat merkten we. Af en toe stootte de auto voor ons immers een stevige dosis zwarte roet uit. Na een dag rijden werden de concentraties steeds geconcentreerder, zo leek het. Na ieder kruispunt en bij iedere bergop begonnen wij echt verbrande roet te proeven. Bah. Bijna thuis, op de megagrote, 6 verkeerslichten tellende roundabout, zagen we plots niks meer. Een immense witte rookwolk omgaf onze auto. Alsof de Fiat "Habemus Papem" in ons gezicht blies... Na een tweede vruchteloze startpoging volgden we de fiat naar het midden van het rond punt. Tamsin in de maxi cosi, Indra en de koets werden overgeladen naar onze auto en Jan -de sukkelaar- bleef alleen achter om op de takelwagen te wachten. Een hele regeling volgde: we brachten Q naar Indra, zij zorgde voor hem en Tamsin terwijl wij alvast inkopen deden, en de man van de takelwagen bezig was met het laatste oliesel van de Family Fiat. Helaas.

Onze laatste dag brachten we dus noodgedwongen alleen door. Nu, 2 dagen later blijkt dat de Schotse lucht niet alleen rijk is aan verbrande koolwaterstoffen, maar ook aan Calcium. Quinten heeft immers zijn eerste tandje! Cheers!

Reageer
Naam:	Gast
Titel:
BBCode:
Reactie:

Powered by AkoComment 2.0!