|
Eigenlijk mag Quintens papa over het algemeen wel van geluk spreken. Het komt immers amper voor dat ie 's morgens een vuile pamper heeft, laat staan dat zijn kleren zouden vuil zijn. Maar ja, Murphy's law enzovoort ...
Het was waarschijnlijk deze laatste die vorige maandagmorgen in het spel was, want ineens kreeg ik telefoon op het werk, zo rond half 10. Chris.
-"Zeg, waar vind ik die bodiekes van Quinten?"
-"In de schuif van de badkamer, hoezo? Wat is er gebeurd?"
-"Wel, hij had vanmorgen een hele vuile pamper. Echt degoutant. En terwijl ik vanmorgen dat ding aan het weggooien was merkte ik plots dat ie nog wat van plan is. In een flits grits ik wat WC papier bij elkaar en houd het onder zijn poep. Net op tijd :-) Oef. Op het moment dat ik een zucht van verlichting wil slaken, begint die kerel me daar toch niet te plassen, zeker! Gelukkig niet op mij -ik had hem immers nog steeds vast met zijn benen in de lucht-. Maar die enigzins bizarre houding zorgde er wel voor dat hij er in geslaagd was zijn gezicht vol te plassen. En zijn buik. En zijn hemdje. Alles kliedernat. Ik heb hem ondertussen al gestript en gewassen. Nu enkel nog een nieuw bodieke dus ..."
Tegen het einde van het verhaal zat ik zodanig te schudden van het lachen -ik had er echt veel voor willen geven om een vlieg geweest te zijn in die badkamer- dat er een aantal collega's geamuseerd zaten te wachten tot ik de telefoon zou neerleggen. Dat beloofde een interressant verhaal te worden...
Powered by AkoComment 2.0! |
