Maar toen Quinten ongeveer 2 maanden oud was begon de miserie pas echt serieus. Mjn handen waren bij het voeden 's nachts niet meer enkel "in slaap", maar nu ook volledig verkrampt. Een ander verschil met tijdens mijn zwangerschap was dat de pijn nu ook overdag aanhield. Tot in mijn schouder voelde ik het trekken. Dit werd nog erger nadat ik gefietst had. Vooral mij rechterhand deed soms erg veel pijn, o.a. als ik achter mijn PC zat om, bijvoorbeeld een blog in te tikken. Het leek wel RSI -de muisarm waarover ik al een aantal collegas en vrienden hoorde klagen-. In eerste instantie vond ik dit vooral grappig. Ik zei dan ook aan Chris: "Voor mijn job werk ik dag in dag uit aan de computer en nu, in mijn zwangerschapsverlof, krijg ik RSI. Ongeloofelijk!"

Het werd dermate erg dat ik me zorgen begon te maken dat ik Q eens zou laten vallen wanneer ik hem voor een voeding uit zijn wiegje haalde. Wat me vooral verontrustte was dat alle sites die ik geraadpleegd had zeiden dat deze problemen voorbij zouden gaan na de zwangerschap, terwijl het bij mij op dat moment gewoon veel erger werd. Dus vroeg ik de gyneaecoloog om raad. Die stelde me al dadelijk gerust en zei dat, aangezien borstvoeding je hormonenspiegel ook n&aacute de zwangerschap hoog houdt, dezelfde fenomenen kunnen voortduren zolang je borstvoeding geeft. Hij raadde me ook aan van een bezoek te brengen aan de neuroloog. Die zou kunnen nagaan of het werkelijk carpaal tunnel was, en zo ja, een behandeling voorstellen.

Ik dus naar de neuroloog. Toen ie zijn testmateriaal begon uit te halen kreeg ik al een beetje de bibber. Bij de aanblik van het bakje water, de polsbandjes en electroden moest ik dadelijk denken aan een of andere B-film die ik ooit gezien heb waarin een psychiatrisch patient via een soort koperen helm waar het water afdroop gruwelijke electroshocks toegediend kreeg. Met een klein hartje vroeg ik de neuroloog: "Krijg ik electroshocks?" En inderdaad, dat was blijkbaar de bedoeling. Ze zouden wel niet erg zijn, zo beloofde de arts. Hij doopte de polsbandjes in het badje en deed ze om mijn polsen. Dan zette hij een andere geleider wat hoger op mijn arm en plaatste de electrode. Vervolgens voelde ik kleine schokjes, steeds sterker wordend, maar inderdaad niet zo erg. Mijn hand sprong telkens meer op. Nadat beide handen getest waren bleek dat het inderdaad carpaal tunnel was. Aan de ene hand slechts in beperkte mate, maar aan de andere al redelijk ernstig. Helaas, zo zei de dokter, was er voorlopig weinig aan doen. Cortisone spuiten vond ie niet aangewezen zolang ik borstvoeding gaf. Een spalkverband zou ook niet echt handig zijn wanneer ik Q voortdurend moest optillen, en een operatie waarbij je achteraf je hand helemaal niet mag belasten was om dezelfde reden helemaal uitgesloten. Op mijn vraag waarom deze pijn toenam na de zwangerschap antwoordde de neuroloog: "Waarschijnlijk komt dat gewoon door de extra belasting waaraan je je handen onderwerpt door je baby zoveel te dragen." Ook mijn suggestie dat het weleens erfelijk zou zijn -mijn moeder heeft een operatie aan een van haar handen ondergaan een tiental jaren terug- leek ie te beamen.

Niet veel aan te doen dus. Dat wordt nog een tijdje op de tanden bijten. En hopen dat de polspijn samen met de borstvoeding verdwijnt. Wordt vervolgd...

Enkele links:

• neurochirurgie
• gezondheid.be

Reageer
Naam:	Gast
Titel:
BBCode:
Reactie:

Powered by AkoComment 2.0!