|
1001 nacht(merries) in Colmar |
|
|
|
Ongeveer een jaar geleden kreeg ik waardebonnen voor Inno, mijn favoriete winkel. Maar, aangezien Inno geen zwangerschapskleding verkoopt, kon ik - met de kleine Quinten in mijn buik - met die bonnen niet veel beginnen. Nu echter, een paar maanden later werd het, met het oog op de geldigheidsdatum van die bonnen, hoog tijd om een uitgebreide shoppingtrip te ondernemen. Gelukkig wou Ann mee om mee op Q te letten en mij zo de kans te geven van op mijn gemak kleren te passen.
Nu we toch met 2 waren dacht ik: "Tijd voor een experiment". In plaats van naar mijn Inno van gewoonte (in Leuven) te gaan, zouden we de Inno in het Woluwe shopping center uitproberen. Dit bood ons ook nog de mogelijkheid om achteraf even in den Dod in Brussel binnen te springen. Een druk schema, ik weet het, vooral met een kleine baby erbij. Maar we zouden wel zien wat ervan lukte.
Veel, zo bleek. In de voormiddag namen we Q mee in de koets in het shoppingcenter. 's Middags sliep ie zelfs nog door toen Ann en ik op ons gemak een burrito-achtig iets verorberden. Na de koffie werd ie wakker, net op tijd voor zíjn lunch.
Vervolgens lieten we het shoppingcenter achter ons en reden een erg drukke Leuvensesteenweg af op weg naar de Dod. Daar droeg Ann Q in de draagdoek. Ze vroeg of dat mocht. Op zich had ik daar geen problemen mee. Daarom was ik ook niet voorbereid op de golf van ongerustheid die me overviel toen Ann met Q tegen haar buik rondliep. Ik was er echt ongerust en zelfs wat ongemakkelijk van Q zo aan iemand anders "boezem" toe te vertrouwen. Waarom wist ik zelf niet goed. Was het ongerustheid, scheidingsangst of gewone laag-bij-de-grondse jaloezie? Wat het ook was, ik zette het uit mijn hoofd want ik wist immers dat Ann goed voor Q zou zorgen. En inderdaad, Ann vertelde enkele minuten later dat ze dezelfde ervaring had als ik, nl. dat ze heel erg bewust was van alle mogelijke harde kanten en hoeken waar ze langs moest. Ze hield haar arm beschermend om onze omwikkelde baby: Q was in goede handen.
's Avonds hadden Chris en ik afgesproken van nog eens samen te gaan eten in de Colmar. We waren nog steeds niet gaan eten sinds Chris' verjaardag, dus hij had dat nog tegoed. Ik begon al te vrezen voor de afloop van dit experiment. Quinten had immers nagenoeg de hele dag geslapen, eerst in zijn koets en dan in de draagdoek. En tenslotte moet dat manneke ook ergens zijn energie kwijtgeraken...
Hij verkoos daaarvoor de Colmar, zo bleek wat later... Tijdens het voorgerecht begon ie al te huilen. Ik dacht de beproefde methode van de draagdoek toe te passen, maar hoe lang ik ook met Q tegen mijn buik rondliep, hij had genoeg geslapen en werd niet rustig. Helemaal erg werd het toen ik zo, met mijn wikkelbuik, probeerde mijn voorgerecht te verorberen. De servet die ik op mijn buik had gelegd, was binnen de kortste keren smerig doordat Q zo zat te draaien en te keren.
Er zat niks anders op dan hem eruit te halen en al zingend een beetje rond te wandelen. Gelukkig was er geen volk in de kid's corner, dus kon ik dat daar doen. Ik gaf hem daar ook nog wat voeding maar zelfs dat kalmeerde hem niet echt. In diezelfde kid's corner speelde een videospelletje van Alladin. Om de 10 minuten weerklonk hetzelfde zwoele nummer alsof er alle minuten een groepje buikdanseressen heupwiegend langs zouden komen. Q verwachtte precies ook zoiets, want bleef gebiologeerd naar het scherm met de toverlamp staren.
Ondertussen ging het leven in het restaurant natuurlijk door, dus Chris en ik deden beurten in de grot van 1001 nacht terwijl de andere zijn hoofdgerecht verorberde. Dessert aten we -romantisch- samen uit een bord bij hetzelfde zwoele nummer. Dit was een niet zo ontspannend etentje. Ik heb Chris dan ook maar gezegd dat ie dat tegoed voor zijn verjaardag nog steeds blijft gelden.
Powered by AkoComment 2.0! |
