Tot voor kort was ik de "pottekesverzamelaar" in huis. In die zin dat drie kwart van de badkamerplank en -kast werd ingenomen door mijn watjes, cremekes, tubes, badparels en andere onmisbare badattributen. Chris kon in het beste geval zijn kam en lenzen op een minuskuul hoekje kwijt. Dat is nu voltooid verleden tijd.
Tegenwoordig domineert die andere man in mijn leven onze badkamer volledig: toiletmelk, bodylotion, creme tegen rode billekes, pampers, extra zachte badolie, natte doekjes, fysiologisch serum en ga zo maar door. Vooral de pampers en natte doekjes gaan er in sneltreinvaart door. De inhoud van onze vuilzak bestaat quasi volledig uit vuile luiers, en in de Colruyt of Delhaize is mijn kar volgepropt met "Pampers New Born Baby".
Maar... sinds 2 dagen haal ik het weer van mijn zoon in kwantiteit wat betreft het produceren van afval. Dit rotweer heeft me een kanjer van een verkoudheid bezorgd. En aangezien ik geen medicatie durf nemen o.w.v. de borstvoeding, is het een kwestie van gewoon uitzieken. Het dampen met Eucalyptus om mijn luchtwegen weer open te krijgen schijnt te lukken. De eerste rol huishoudpapier is er al doorgedraaid, en de doos Kleenex die voor me staat is ook al halverwege. Ik ben m.a.w weer de voornaamste afvalproducent in huis!
Hopelijk weerstaat Quinten de neiging om me ook hierin weer de loef af te steken. Voorlopig blijft zijn empathie beperkt tot een occasionele niesbeurt. Duimen dat het daarbij blijft.
Powered by AkoComment 2.0! |
