Tegenwoordig domineert die andere man in mijn leven onze badkamer volledig: toiletmelk, bodylotion, creme tegen rode billekes, pampers, extra zachte badolie, natte doekjes, fysiologisch serum en ga zo maar door. Vooral de pampers en natte doekjes gaan er in sneltreinvaart door. De inhoud van onze vuilzak bestaat quasi volledig uit vuile luiers, en in de Colruyt of Delhaize is mijn kar volgepropt met "Pampers New Born Baby".

Maar... sinds 2 dagen haal ik het weer van mijn zoon in kwantiteit wat betreft het produceren van afval. Dit rotweer heeft me een kanjer van een verkoudheid bezorgd. En aangezien ik geen medicatie durf nemen o.w.v. de borstvoeding, is het een kwestie van gewoon uitzieken. Het dampen met Eucalyptus om mijn luchtwegen weer open te krijgen schijnt te lukken. De eerste rol huishoudpapier is er al doorgedraaid, en de doos Kleenex die voor me staat is ook al halverwege. Ik ben m.a.w weer de voornaamste afvalproducent in huis!

Hopelijk weerstaat Quinten de neiging om me ook hierin weer de loef af te steken. Voorlopig blijft zijn empathie beperkt tot een occasionele niesbeurt. Duimen dat het daarbij blijft.

Reageer (0 Reacties)

Wat later werd het nog beter: de buurmeisjes ontdekten het plezier van Quinten te knuffelen op hun schoot en al gauw manoevreerde hij van de ene schoot naar de andere. Hij leek zich de aandacht van deze ouderen vrouwen ( toch al gauw 8 tot 11 jaar ouder dan hem) bijzonder goed te laten welgevallen. Dat belooft voor later! Eerlijkheidshalve dient er gezegd dat ie ook bij Simon en Brecht op schoot relatief rustig bleef, al kan het dat hij zich bij die laatste misschien heeft laten misleiden door diens lange haren...

Terwijl Quinten zich binnen op die manier in de watten liet leggen werden er ondertussen buiten al volop plannen gesmeed voor een volgende bijeenkomst. Dat er gluhwein aan te pas moest komen was al vrij snel beslist. Dat de andere ingredienten voor een geslaagde avond een soortement kampvuur met gezang en gitaarbegeleiding behelsden was het volgende merkwaardig akkoord. En aldus werd er uiteindelijk besloten een kerstboomverbranding te organiseren ergens begin januari 2006. Een locatie -zij het mij onbekend- is al gevonden, een gitarist ook, en we hebben allemaal beloofd van dit jaar onze denneboom niet in de tuin terug te planten... Enfin, het belooft een evenement te worden om naar uit te kijken, en voor mij ongetwijfeld een goede manier om te ontstressen na de eerste weken terug op het werk!

Reageer (2 Reacties)

De mevrouw van K&G raadt ons aan van geen flesvoeding meer bij te geven en proberen te komen tot een maximum van 7 voedingen per dag. Dat lijkt me geen makkelijke opdracht aangezien onze kadee ongeveer om de 2 uur eten vraagt. Vooral als ie in zijn park ligt. Dan is hij snel verveeld en lijkt ie na een half uur naar de pluchen beesten kijken en een uurtje dutten al gauw te denken: "Ik heb het hier nu wel gezien, ik ga m'n keel open zetten, dan ga ik misschien wat melk scoren." In dit geval kan je nog een tutje proberen geven, maar dat wordt al gauw uitgespuugd. Het enige wat nog respijt geeft is een ritje met de auto, of wat gaan wandelen met ons ventje in de draagzak op mijn buik. Ons bazeke gaat dus graag op stap. Juist zijn moeder!

Dit heeft uiteraard wel wat voordelen. Zo hebben we deze week uitgeprobeerd of onze voorliefde voor een etentje op zijn tijd ook met de genen is doorgegeven, en ...jawel hoor. We zijn met Quinten gaan eten in de Colmar. We hebben hem laten slapen in de koets naast onze tafel en hij heeft geen kik gegeven. En wij die dachten dat het voortaan gedaan ging zijn met onze etentjes! Dat viel reuzegoed mee. Enige minpunt was dat ie blijkbaar achteraf ook last had van een zware maag, want van het doorslapen van de vorige nachten was geen sprake meer. Ondertussen weent ie alweer 2 nachten om de 2 uur en houdt mij dan telkens wakker voor meer dan een uur om -uiteraard- op zijn gemak zijn maag te vullen.

Maar het gaat gedaan zijn! Ik zet hem op een strikt dieet: Voortaan moeten er tussen 2 voedingsbeurten minimum 3 uur verstrijken. Deze namiddag zijn we al goed begonnen. Het heeft me 2 wandelsessies gekost met Q in m'n armen en een uurtje rondcrossen met hem in de draagzak, maar de 3 uur zijn rondgeraakt. Helaas, zo merk ik nu, zijn geduld geraakt zo stilaan weeral op, dus ik stop omdat ie -alweer- wil eten...En nu zijn de 3 uur om. Fair is fair. Smakelijk.

Reageer (0 Reacties)

In het begin was Q's slaappatroon verre van stabiel,. Veelal was het volgende patroon het meest voorkomend: eten om 23.00u, 3.00u, 5.00u, 7.00u, 8.30u, en 9.30u. De voedingsbeurten duurden op zich toch al snel een uur, wat eigenlijk wou zeggen dat, zelfs al sliep ik dagelijks van 23.00u tot 10.00u -wat op zich een ongeloofelijke schoonheidsslaap moet lijken- er eigenlijk maar een 6-tal uurtjes slaap bijwaren. Hiervan waren de meesten - en dat was nog het ergste- in sessies van minder dan 2 uur.

Veel beter nu, nu Q al 2 nachten de goedheid heeft gehad zijn tweede slaapsessie ook tot 3 uur te verlengen. Nu is het stramien: 23.00u, 3.00u, 6.30u, 8.00u, 9.15u, wat echt al veel beter te doen is. Hiep hiep hoera! Daar komt dan nog bij dat ik mijn zoontje ook beter begin te leren kennen, dus weet hoe ik de voedingsbeurten wat korter kan houden: Ik wacht met zijn pamper te verversen tot ie na een kwartier eten in slaap valt. Pas dan verschoon ik hem waarbij ik zijn billetjes te lijf ga met een lekker fris en nat doekje. Mijn ukje schiet terug wakker, drinkt nog 10 minuten, en valt dan in een diepe slaap. Waarna ik me ook terug kan innestelen voor de volgende shift van 3 uur. Zaaalig...

Reageer (0 Reacties)

Een beetje beduusd hang ik de telefoon op. Blij dat het niks ergs is, maar ook een beetje perplex. Dit is namelijk de eerste keer dat iemand me indirect zegt dat ik "teveel vrouwelijke hormonen" heb -ok, ik geef toe, eigen interpretatie -. Ik moet nog even overwegen of dat nu een compliment is of niet...

Reageer (5 Reacties)

Maar wat bleek: de mevrouw van K&G hier in Kapelle is een hele vriendelijk en behulpaam madammeke. We hebben samen zitten lachen om de goddelijke aanblik van Quinten tijdens die gehoortest (Hij kreeg 2 superschattige oortjes van een mini-koptelefoon op die net over zijn piepkleine oortjes pasten, en dan nog een paar pleistertjes op zijn voorhoofd, rug en schouders voor het meten van de hersenactiviteit, en dan waren we klaar voor de test).

Voor we vertrokken had ik trouwens alle moeite van de wereld gehad om Q. in slaap te krijgen -Dat is nodig om zo weinig mogelijk interferentie te hebben van andere hersenprikkels-. Q. in slaap krijgen tegen half 12 is een hele krachttoer, aangezien dat quasi-onmiddellijk achter zijn badje is, en dan schreeuwt ie steeds de longen uit zijn lijf. Veel wakkerder dan dat wordt ie gewoonlijk niet :-( Gelukkig hielp in dit geval het wiegend ritje in mijn auto om hem toch nog op de valreep in slaap te sussen.

Q. sliep dus als een roos toen de test doorging, en -joepie!- hij hoort perfect aan beide kanten! We hadden al wel een vermoeden dat ie hoorde aangezien ie zich een ongeluk verschiet, telkens we een fles champagne ontkurken ;-) Enfin, goed nieuws dus: met zijn gehoor is niks mis. Nu blijft de vraag enkel: Wanneer zal ie luisteren?

Reageer (153 Reacties)

Ondertussen weet ik echter dat dat "mikken" niet zomaar aangeboren is... De eerste keer dat ik dit mocht ervaren was toen we 30 augustus naar Oplinter gingen voor Hannelores feestje, en Quinten tijdens het verversen in de lucht plaste. Resultaat: Quintens T-shirt een beetje nat en op de zetelovertrek van mijn vaders zetel ook een stevige plek. Toen kreeg ik van mijn broer regel nummer 1 te horen die je moet volgen als je met een baby op stap gaat: "Vergeet nooit reservekleren." Een beetje te laat in dit geval, maar zeker een goeie raad om te onthouden voor de volgende keer.

Ondertussen heb ik al een aantal keer hetzelfde fenomeen mogen ervaren. En het steeds ervaren als een ondeugendheid van onze zoon, een manier om de mama te pesten. Maar sinds vannacht ben ik van gedacht veranderd. Ik ververste Quinten, en ineens begon ie weer te sproeien. Ik draai me om om een nieuwe handdoek te nemen om op het verzorgingskussen te leggen. En plotseling begint ie uit volle borst te schreeuwen. Vreemd, dacht ik, dat doet ie anders nooit... Tot ik hem opnieuw bekeek en zag dat zijn gezicht kliedernat was :-0 Toen besefte ik dat jongens niet altijd geluk hebben... dat gericht plassen is iets dat ze echt wel moeten aanleren! En zolang ze dat niet kunnen is dat piemeltje eigenlijk een ongeleid profiel dat hun zelf ook serieus parten kan spelen.

Enfin, ik heb mijn baasje eens goed gewassen, en toen kon ie wel snel weer lachen, met een proper gezichtje :-)

Reageer (0 Reacties)

Een andere stap in die richting zijn natuurlijk zijn eigen "wheels". We hebben na lang wikken en wegen uiteindelijk beslist van een Bugaboo wandelwagen te kopen (enfin, te krijgen van de meter:-) En nu was het eindelijk zo ver: Quinten kon zijn karretje uitproberen. De eerste keer op vrijdagavond. Toen gingen we naar de braderie in Kapelle-op-den-Bos. Wij dachten van daar eens rustig door de hoofdstraat te wandelen, en misschien iets te drinken of eten aan een van de 3 stalletjes die we daar dachten aan te treffen. Groot was onze verbazing toen bleek dat het razand druk was, en wij al direkt onze beste laveerkunsten moesten aanwenden om Quinten door al dat geduw en getrek heen te loodsen. Niet te doen! En de mensen maar duwen tegen die kar alsof het een camion is, terwijl er zo'n klein prutske inligt! (Ik probeer te vergeten dat ik me vroeger ook altijd ergerde aan de mensen die het nodig vonden van met een buggy op een festival door een mensenmassa heen te wurmen, en zo de plaats van 4 volwassenen innamen... Wist ik veel dat je zoiets niet echt voorziet...)

De tweede keer dat we gingen rondsnorren was vanmiddag. Quinten en ik op pad met de Bugaboo naar de bakker. Veel rustiger. En lekker wandelen in het zonnetje. Enkel even moeten slikken toen een plakker die een gevel aan het doen was naar mij riep: "Ja, madammeke, ik zou ook liever nen hele dag met de voiture rondrijden en af en toe patatten schellen dan te werken!" En dat terwijl ik tegenwoordig soms amper tijd heb om te eten. Er lopen dus blijkbaar in Kapelle ook genoeg male chauvinists rond. Ik ga er alles aan doen opdat onze Quinten zo gene praat verkoopt als ie groot is!

Reageer (1 Reacties)

Jammer genoeg dacht Quinten er anders over. Wat er scheelde weet ik niet. Ofwel heeft hij het enthousiasme voor winkelen van zijn vader ge-erfd, ofwel was het de hitte in die winkel... In alle geval: op een bepaald moment zette dat kereltje daar zijn keel open, en sloot ze pas toen Chris in allerijl en onder beschuldigende blikken van omstaanders de winkel ontvluchtte...

Het resultaat was natuurlijk dat we in alle commotie de helft van al die hoogdringende spulletjes in de winkel vergeten zijn. (En ze nu nog steeds niet hebben wegens angst om ons daar terug te vertonen)

Enfin, volgende keer beter. Misschien helpt het als ik de volgende keer eerst met hem langs de Lego-afdeling passeer. Bij zijn papa werkt dat toch :-)

Reageer (1 Reacties)

Reageer (0 Reacties)