Maar toen Quinten ongeveer 2 maanden oud was begon de miserie pas echt serieus. Mjn handen waren bij het voeden 's nachts niet meer enkel "in slaap", maar nu ook volledig verkrampt. Een ander verschil met tijdens mijn zwangerschap was dat de pijn nu ook overdag aanhield. Tot in mijn schouder voelde ik het trekken. Dit werd nog erger nadat ik gefietst had. Vooral mij rechterhand deed soms erg veel pijn, o.a. als ik achter mijn PC zat om, bijvoorbeeld een blog in te tikken. Het leek wel RSI -de muisarm waarover ik al een aantal collegas en vrienden hoorde klagen-. In eerste instantie vond ik dit vooral grappig. Ik zei dan ook aan Chris: "Voor mijn job werk ik dag in dag uit aan de computer en nu, in mijn zwangerschapsverlof, krijg ik RSI. Ongeloofelijk!"

Het werd dermate erg dat ik me zorgen begon te maken dat ik Q eens zou laten vallen wanneer ik hem voor een voeding uit zijn wiegje haalde. Wat me vooral verontrustte was dat alle sites die ik geraadpleegd had zeiden dat deze problemen voorbij zouden gaan na de zwangerschap, terwijl het bij mij op dat moment gewoon veel erger werd. Dus vroeg ik de gyneaecoloog om raad. Die stelde me al dadelijk gerust en zei dat, aangezien borstvoeding je hormonenspiegel ook n&aacute de zwangerschap hoog houdt, dezelfde fenomenen kunnen voortduren zolang je borstvoeding geeft. Hij raadde me ook aan van een bezoek te brengen aan de neuroloog. Die zou kunnen nagaan of het werkelijk carpaal tunnel was, en zo ja, een behandeling voorstellen.

Ik dus naar de neuroloog. Toen ie zijn testmateriaal begon uit te halen kreeg ik al een beetje de bibber. Bij de aanblik van het bakje water, de polsbandjes en electroden moest ik dadelijk denken aan een of andere B-film die ik ooit gezien heb waarin een psychiatrisch patient via een soort koperen helm waar het water afdroop gruwelijke electroshocks toegediend kreeg. Met een klein hartje vroeg ik de neuroloog: "Krijg ik electroshocks?" En inderdaad, dat was blijkbaar de bedoeling. Ze zouden wel niet erg zijn, zo beloofde de arts. Hij doopte de polsbandjes in het badje en deed ze om mijn polsen. Dan zette hij een andere geleider wat hoger op mijn arm en plaatste de electrode. Vervolgens voelde ik kleine schokjes, steeds sterker wordend, maar inderdaad niet zo erg. Mijn hand sprong telkens meer op. Nadat beide handen getest waren bleek dat het inderdaad carpaal tunnel was. Aan de ene hand slechts in beperkte mate, maar aan de andere al redelijk ernstig. Helaas, zo zei de dokter, was er voorlopig weinig aan doen. Cortisone spuiten vond ie niet aangewezen zolang ik borstvoeding gaf. Een spalkverband zou ook niet echt handig zijn wanneer ik Q voortdurend moest optillen, en een operatie waarbij je achteraf je hand helemaal niet mag belasten was om dezelfde reden helemaal uitgesloten. Op mijn vraag waarom deze pijn toenam na de zwangerschap antwoordde de neuroloog: "Waarschijnlijk komt dat gewoon door de extra belasting waaraan je je handen onderwerpt door je baby zoveel te dragen." Ook mijn suggestie dat het weleens erfelijk zou zijn -mijn moeder heeft een operatie aan een van haar handen ondergaan een tiental jaren terug- leek ie te beamen.

Niet veel aan te doen dus. Dat wordt nog een tijdje op de tanden bijten. En hopen dat de polspijn samen met de borstvoeding verdwijnt. Wordt vervolgd...

Enkele links:

• neurochirurgie
• gezondheid.be

Reageer (4 Reacties)

Nu we toch met 2 waren dacht ik: "Tijd voor een experiment". In plaats van naar mijn Inno van gewoonte (in Leuven) te gaan, zouden we de Inno in het Woluwe shopping center uitproberen. Dit bood ons ook nog de mogelijkheid om achteraf even in den Dod in Brussel binnen te springen. Een druk schema, ik weet het, vooral met een kleine baby erbij. Maar we zouden wel zien wat ervan lukte. Veel, zo bleek. In de voormiddag namen we Q mee in de koets in het shoppingcenter. 's Middags sliep ie zelfs nog door toen Ann en ik op ons gemak een burrito-achtig iets verorberden. Na de koffie werd ie wakker, net op tijd voor zíjn lunch.

's Avonds hadden Chris en ik afgesproken van nog eens samen te gaan eten in de Colmar. We waren nog steeds niet gaan eten sinds Chris' verjaardag, dus hij had dat nog tegoed. Ik begon al te vrezen voor de afloop van dit experiment. Quinten had immers nagenoeg de hele dag geslapen, eerst in zijn koets en dan in de draagdoek. En tenslotte moet dat manneke ook ergens zijn energie kwijtgeraken...

Hij verkoos daaarvoor de Colmar, zo bleek wat later... Tijdens het voorgerecht begon ie al te huilen. Ik dacht de beproefde methode van de draagdoek toe te passen, maar hoe lang ik ook met Q tegen mijn buik rondliep, hij had genoeg geslapen en werd niet rustig. Helemaal erg werd het toen ik zo, met mijn wikkelbuik, probeerde mijn voorgerecht te verorberen. De servet die ik op mijn buik had gelegd, was binnen de kortste keren smerig doordat Q zo zat te draaien en te keren.

Er zat niks anders op dan hem eruit te halen en al zingend een beetje rond te wandelen. Gelukkig was er geen volk in de kid's corner, dus kon ik dat daar doen. Ik gaf hem daar ook nog wat voeding maar zelfs dat kalmeerde hem niet echt. In diezelfde kid's corner speelde een videospelletje van Alladin. Om de 10 minuten weerklonk hetzelfde zwoele nummer alsof er alle minuten een groepje buikdanseressen heupwiegend langs zouden komen. Q verwachtte precies ook zoiets, want bleef gebiologeerd naar het scherm met de toverlamp staren.

Ondertussen ging het leven in het restaurant natuurlijk door, dus Chris en ik deden beurten in de grot van 1001 nacht terwijl de andere zijn hoofdgerecht verorberde. Dessert aten we -romantisch- samen uit een bord bij hetzelfde zwoele nummer. Dit was een niet zo ontspannend etentje. Ik heb Chris dan ook maar gezegd dat ie dat tegoed voor zijn verjaardag nog steeds blijft gelden.

Reageer (0 Reacties)

Dat was er nu dus zeker met de tentoonstelling "Speelgoed in meisjeshanden" die speelgoed voor meisjes toont doorheen de eeuwen heen. Daarbij wordt er ook aandacht besteed aan de rol die meisjes door dat speelgoed toebedeeld krijgen. Typisch moedertje spelen natuurlijk : spelen met poppen, koken, kuisen...

Chris moest werken dus ik stond voor de uitdaging van samen met Hannelore en Quinten naar die tentoonstelling te gaan. Dat viel gelukkig mee. Of de tentoonstelling Quinten interesseerde, betwijfel ik. Hij heeft tijdens het heel parcours in het museum doorgeronkt. Maar Hannelore vond het leuk. Er waren gelukkig weer heel wat Barbies te zien. Ook kon ze af en toe een beetje spelen in een keukentje, met een grote draaipuzzel, en met allerlei draadspelletjes zoals scoobidoos , macrame, vlechten en weven. Heel erg leuk vond ze ook het grote scherm waarop ze Pipi Langkous kon volgen en een paar computerspelletjes, vooral -natuurlijk- dat met de Barbies.

Ook ik vond het leuk. Er kwam een stevige vlaag nostalgie opzetten toen ik op een bepaald moment voor de poppen stond en een Oma Monchichi ontdekte. Enthousiast zei ik tegen Hannelore : "Ik had vroeger zowel Oma als Opa Monchichi. En de papa, en het kindje!" Naast me hoorde ik een moeder vol animo tegen haar zoontje zeggen: "Kijk daar speelde ik vroeger mee!". Ik volgde haar vinger en zag dat ze naar Holly Hobby wees. "Ik ook!" bracht ik uit. Grappig. Het werd nog erger toen ik de volgende ruimte inwandelde en Kinderen voor Kinderen hoorde weergalmen:
"Hou maar op, ik blijf erbíj,
dat zíj, met míj,
gaan zingen in een méidengroep!".
Herinneringen! Ik zag me weeral op het podium staan in Oplinter, bij de Bonte Avond, in het lange slaapkleed van mijn mama, en met een beer in mijn armen, terwijl ik zong: "Ik heb zo wá-, wá-, wá-, wááánzinnig gedroomd." Mijn andere vriendinnetjes zouden wat later optreden met "Op een onbewoond éi-éiland". Ondertussen zit ik al 2 dagen vrolijk Kinderen voor Kinderen liedjes te neuriën.

Eenmaal thuis uit het museum had ik ook weer geluk. Ons buurmeisje Kaat kwam langs om met Quinten te spelen. Al gauw was ze Hannelore aan het helpen met een puzzel, en wat later waren ze samen "Babietje aan het spelen". Ik kwam al snel tot de conclusie dat 3 kinderen in huis veel makkelijker is dan 1. Ze houden elkaar gewoon bezig. Ik werd er enkel bijgeroepen als scheidsrechter of later ook om mee te doen aan een soort "Truth or Dare" spel, wat erop uitdraaide dat ik luidkeels "Heya Mama" van K3 in de tuin stond te zingen. Soit, een fijne dag.

Reageer (2 Reacties)

En, zoals te verwachten viel liggen wij natuurlijk weer in een risicogebied. De evenwijdige strook langs het kanaal Brussel-Willebroek bevat immers de halve Bormstraat en ook het gedeelte waar wij wonen. Chris al in paniek: "Wat moesten we nu met Kim en Justine gaan beginnen?" We konden die beesten moeilijk in hun kotje opsluiten, het is amper 1m op 50cm groot. Hun hele ren overwelven leek ook geen optie.

Dus begonnen we al aan opruiming te denken. Mij leek dat zeker een gerechtvaardigde optie. Het is immers al ruim 3 maand geleden dat Kim haar laatste ei heeft gelegd. Bovendien zijn beide kippen ondertussen al 2,5 jaar, wat een mooie leeftijd is om hun productieve periode af te sluiten. En aangezien kippen niet op pre-pensioen gaan...
Na wat rondbellen bleek de buurman van mijn ouders in Oplinter wel bereid om onze kippen een kopje kleiner te maken. Toen ik dit aan Chris vertelde begon die al dadelijk wat stiller te worden. Binnen de kortste keren haastte hij zich naar de kippen met hun eetbakje extra vol met het graan waar ze zo dol op zijn. "Voor hun galgemaal mag het toch iets extra zijn..."

Ik kon het al gauw niet meer aanzien en zei snel: "Komaan, als je een manier weet om de ren af te sluiten, zullen we ze nog houden." Twee uur later kwam Chris met het idee van de party tent aandraven. Waarschijnlijk de grootste miskoop die we ooit gedaan hebben, in onze eerste warme zomer in Kapelle. Een gedrocht van 5 op 3m waarvoor 3 man (enfin 1 man en 2 vrouwen) nodig was om het op te zetten. Twee dagen later, bij de eerste regenbui, stuikte het geval al ineen terwijl het ondertussen bijna ons schuifraam in de living verbrijzelde.

Chris zocht en vond de party tent in ons tuinkot. In het zeil bleek ondertussen een nest muizen te wonen, wat verklaart waarom Trippel nooit het tuinhok uit wil. Soit. Chris groef een gat in het midden van de ren, plantte er een paal in. Vervolgens spanden we met vereende krachten de groen en witte party tent over de paal en de ren. Ze was net groot genoeg. Het lijkt nu net of onze kippen Kim en Justine genieten van een tuinfeest waarvoor er jammer genoeg een bedenkelijke weersvoorspelling is gegeven. Heel feestelijk. Alsof ze vieren dat de tijd voor hun einde loopbaan nog niet is aangebroken.

Reageer (1 Reacties)

Soit. Wij dus met Quinten naar de Makro. Ergens halverweg wist Chris me te vertellen dat kinderen onder de 12 daar niet binnen mogen. Ze moeten in de kinderopvang. Aaargh. Ik ervoer al een kleine moederlijke paniekaanval. Q alleen laten met mensen die hem niet kennen, mensen die niet weten welk soort weentje wil zeggen "honger", welk soort weentje "geef mijn tutter", enzovoort.
Chris zag m'n reactie en vroeg: "Willen we terug naar huis gaan?" Neen, dat wilde ik niet. Een uurtje in de opvang zou waarschijnlijk wel geen kwaad kunnen. En die mensen zouden ook wel weten wat ze doen. Enfin, dat zou ik natuurlijk wel eerst even checken ;-)

En ja hoor, de mensen leken vriendelijk. En het kinderdagverblijf was ge-equipeerd met wiegjes allerhande, dus het leek me wel ok. Voor een uurtje durfde ik dit wel te riskeren.

Dus Chris en ik alleen de Makro binnen. Achter een gezin met 2 kinderen. Ik lachte in m'n vuistje: die zouden zeker en vast teruggestuurd worden. Maar toen zag ik wat verder in de winkel een vader met zijn zoon op de schouders en zijn dochter aan de hand. Ook de kinderen voor ons geraakten ondertussen probleemloos binnen. Wat bleek ? Sinds heel recent mogen kinderen wel mee binnen in de Makro. Chris opperde dat we Quinten ook terug konden ophalen, maar ik dacht: "Nee, laat ons dit maar even zo laten." We liepen naar de electro, kochten onze camera en daarnaast nog enkele andere zaken die geen lange zoektocht vergden. Ik vond zelfs even de tijd om een gratis kopje Senseo uit te proberen. Maar toen begon het toch te kriebelen. Dus liepen we benieuwd terug naar de opvang. Daar bleek onze little Q geen kik te hebben gegeven. Great shopping!

Reageer (2 Reacties)

De lesgeefster begon met de eerste handgreep voor te doen en koos daarvoor een willekeurig babietje uit. Toevallig die van ons. Ze kneedde zachtjes Q's kleine borstkas en van bij de eerste massagegreep, zet die kleine man me daar zijn keel open! Eerst probeerde ik nog even door te gaan met masseren, maar het ging van kwaad naar erger. Niets hielp dus probeerde ik maar met eten geven en, ja hoor, meneer had gewoon honger. Al moet ik zeggen dat ie nog steeds zachtjes bleef snikken en zijn algehele indruk niet echt die van een gelukkige baby was.

Ondertussen probeerde ik wel te luisteren naar wat er allemaal getoond werd zodat ik het ten minste achteraf thuis eens zou kunnen proberen. Toen Q eindelijk rustiger was geworden waren we aan de rugmassage toe. Hupsakee, baby op de buik en zachtjes wrijven... Dat stond hem duidelijk beter aan. Een hele reeks andere babies daarentegen begonnen op dit moment hun geduld te verliezen. Er brak een echt huilconcert uit in de massagezaal. Na 10 minuten besloot Q dan maar solidair te zijn en opnieuw mee te doen.

Dat was het moment dat de lesgeefster wijselijk besloot dat het tijd was om af te ronden. Opgelucht deed ik zijn kleedjes aan en nam hem mee naar huis.

Reageer (0 Reacties)

Zelfs nog straffer: rond 20.00u, voor ik naar de Afrikaanse dans vertrok, had ik Q nog gauw een voeding gegeven. Toen ik thuis kwam was Chris overgelukkig: voor een van de eerste keren was ie een hele avond rustig geweest. Zo rustig dat ik na een tijdje wat ongerust werd eigenlijk. Met geen stokken kreeg ik hem wakker voor zijn laatste voeding van 23.00u. Beetje kietelen, nat doekje op de poep, niks kon baten. Ik legde hem dan maar zo in zijn bed en bereidde me voor op een korte nacht. Maar niks hoor, pas om 5.30 hoorde hem heel zachtjes kreunen. Het patroon lijkt zich dus te bestendigen... Laat ons hopen dat het blijft duren.

Reageer (0 Reacties)

Vloekend zette ik me opzij en deed mijn venster open. Quinten die al de hele tijd vervelend was hield nu als bij wonder zijn mond en zat rustig rond te kijken. De flik zei:
- "Madame, ik rijd hier nu al een tijdje achter u en kan de fouten die u gemaakt heeft al niet meer tellen."
- "Euh, serieus?.."
- "Ja. Weet u dat er een plaat staat voor die straat in Tisselt waar je ingereden bent van "Uitgezonderd Plaatstelijk verkeer"?"
- "Ja, dat weet ik. Maar ik ken geen enkele andere weg dan de deze om in Blaasveld te geraken."
- "Dan heb je duidelijk nog niet opgemerkt dat er speciaal daarvoor een nieuwe weg is aangelegd langs het kanaal?"
- "Euh, nee... Die weg liep vroeger dood. "
- "Ha, maar nu niet meer. En dan heb je ook nog eens niet gestopt aan de haaietanden van het rond punt dat je gepasseerd bent. Je bent vertraagd, ok, maar je moet stoppen."
- "Er was geen enkele auto te zien."
- "Je moet stoppen. Maar allez, die fout zal ik door de vingers zien, ik reken enkel de eerste aan. Dat is een boete van 50 euro. Uwe pas alstublieft!"
Dus ik had prijs. Q leek net een engeltje naast me, dus een vervelende baby kon ik ook al niet inroepen als verzachtende omstandigheid. Voor die ene keer dat ie nu eens mocht schreeuwen... Enfin, gevolg was dat ik volle 10 minuten te laat was bij de kinesist en zo slechtgezind dat ik niet veel meer van de oefeningen die ik geleerd heb zou kunnen herhalen.
Op de terugweg heb ik dan maar ineens de nieuwe weg langs het kanaal uitgetest. Die bleek effectief te bestaan. Maar een tijdelijke wegomleiding langs daar zou misschien wel nuttig geweest zijn om een mens zijn aandacht daarop te vestigen...

Reageer (0 Reacties)

We hadden beide kapoenen samen in het park gelegd. In grootte was het verschil nog niet eens zo groot: toevalligerwijs zit Q op de 90 percentiel kurve (hoort bij de 10% grootste babietjes van zijn leeftijd) en Jorn op de 10 percentiel (dus bij de 10% kleinste). Maar in ontwikkeling is er een wereld van verschil. Quinten begint ondertussen dingen te zien en volgt je handen al een beetje wanneer je erg traag beweegt. Bij Jorn gaan die oogjes continu heen en weer op zoek naar wat actie of amuzement. Die kerel is ook al serieus beweeglijker in die mate dat ie bijna met zijn voeten in Q's buik zat in een poging om op zijn buik te draaien:-)

Enfin, het was eens leuk van een speelkameraadje op bezoek te hebben en een vooruitblik te krijgen van wat we over een paar maand gaan zien: rollen, spelen op het speeltapijt en, lekker lekker, fruitpap maken. Leuke tijden in 't vooruitzicht! Dat belooft.

Reageer (0 Reacties)

Onze pediater wees ons op het bestaan van die test en op de mogelijkheid van Quinten die test te laten ondergaan. Op onze vraag of er enige reden is waarom wij dit zouden doen -er is immers nog geen wiegedood voorgekomen in de familie, en Q. is ook een erg gezonde baby die tot geen enkele van de relevante risicogroepen behoort- antwoordde de pediater dat die er niet echt was. Maar, zo zei ze, je baby kan altijd een verborgen reflux hebben die in die test kan opgespoord worden. Anderzijds gaf ze ook toe dat een dergelijke test een momentopname is. Je baby kan een perfect gezond slaappatroon vertonen tijdens de test, en toch bij wijze van spreken een week later sterven aan wiegedood. Kortom, geen garanties.

Het was een van die vervelende keuzes waar we hoogstwaarschijnlijk nog honderden malen mee te maken gaan krijgen als ouders: "Wel of niet? Ja of nee?" Het stoort me een beetje dat de pediater de beslissing volledig bij ons legt en geen raad geeft. Aan de andere kant moet je als ouder uiteindelijk toch de beslissing zelf nemen. Moeilijk.

En daarbij krijg je dan van iedereen tegenstrijdige berichten. Ouders die deze test al laten doen hebben op hun baby met als leuk neveneffect dat het drommeltje 3 weken later nog steeds niet zijn gewone slaapritme terug had na dat trauma van die nacht in de kliniek met zijn lijfje vol zuignapjes. De pediater die zegt dat de test wel degelijk nut heeft omdat er verborgen probleempjes uit te voorschijn -kunnen- komen. Nog een andere bron vermeldt een baby die de test glorieus doostond en later toch bijna overleed aan wiegedood (het babietje zag al blauw toen de ouders aan het bedje kwamen). En dan bestaat er natuurlijk ook nog allerlei apparatuur waarbij je zelf je baby thuis kan monitoren, een soort van babyfoon die een alarm genereert bij een eigenaardig kreetje of ademstootje.

Kortom, je kan een test doen of een dure installatie kopen en zo het idee krijgen dat je kind minder gevaar loopt. Maar mij lijkt het -en dit is uiteraard persoonlijk- alsof je een vals gevoel van veiligheid koopt zonder enige garanties. Nee, laat ons dan maar liever al de mogelijke voorzorgen zoals die door K&G en door de pediater worden aangeraden - bed met spijltjes, baby op de rug laten slapen en kamer niet te warm verwarmen- en dan maar hopen op het beste.

Reageer (2 Reacties)