's Anderendaags probeer ik met een potje wortelpuree van Olvarit, en Hoera: dat gaat als een fluitje van een cent. Ik juich al inwendig. In die potjes zitten ook alle voedingsmiddelen, en het is een pak minder werk. Dit komt mij niet slecht uit.

Wanneer ik Q maandag bij Emmie afzet, waarschuw ik haar voor de mogelijke problemen met verse groentenpuree. 's Avonds hoor ik het relaas: Meneer had voorbeeldig zijn groenten binnengespeeld. Spinazie. De volgende dagen hetzelfde ritueel met wortels, witloof en bloemkool. Enkel de boontjes waren geen succes.

Dus onder het motto: "Wat de onthaalmoeder kan, kan ik ook" begon ik gisteren weer met goede moed aan het maken van mijn verse groentenpuree met worteltjes. Weerom een half uur. Ditmaal verfijn ik mijn recept met boter, zoals Emmie aangeraden had. Het schijnt de helpen, de pap gaat immers al veel vlotter binnen. Maar dan begint de ellende. Ik kan niet volgen met het eten geven, mond afvegen, handen weghouden tegelijk en het vervolg laat zich raden: Na een minuut of 10 heeft Q oranje brij in zijn ogen, wimpers, wenkbrauwen, haar en oren. Gelukkig had ik zijn mooie bloes uitgedaan - de bloes die ik speciaal had klaargelegd wegens het bezoek dat in de namiddag zou komen-. Zijn bodieke was oranje van pols tot elleboog, en ja, rechts zat er zelfs oranje prut onder zijn oksels. Zijn broek -ook een mooie voor het bezoek- hing ook vol en zelfs de relax had wortelpuree tot in de kleinste hoekjes. Pfff...

Enfin, na een eerste moment van wanhoop, raapte ik al mijn moed bijeen en stak Q in bad, mikte al zijn kleren in de wasmand, en gaf de relax ook een sopje. Mijn eigen kleren kon ik ook verversen, want op het einde had ie ook nog eens lekker gehoest. Helaas zonder eerst als een beleefde jongen zijn mond leeg te eten.

Vandaag lukte het wonderwel met een potje Olvaritspinazie. Wat zeg ik, anderhalf potje werkte onze veelvraat naar binnen. Dus nu staat het vast. Eigenlijk heeft Q zef beslist. Vanaf nu koopt de mama pottekeseten. Makkelijk, proper en snel.

Morgen krijgt ie toch weer verse groentjes bij zijn Mimi. Wedden dat zelfs zijn slabbeke weer niet vuil zal zijn...

Reageer (2 Reacties)

Geloof het of niet, maar 's anderendaags was het al zover. Bij het afhalen van Q wist Emmie me trots te vertellen: "En vandaag heeft Quinten zich gedraaid." Op mijn vroeg of ie, eenmaal op zijn buik ook terugdraaide naar ruglig antwoordde Emmie negatief: "Nee, want hij begon zelfs een beetje ambetant te worden op den duur, totdat ik hem dan maar zelf draaide." 's Avonds bleek waarom: Hij moest toch een primeur voor de mama houden nietwaar: Ik had hem nog maar op zijn mat neergelegd, of hij draaide al in in een trek, boenk, op zijn buik, en dan... onmiddellijk weer terug op zijn rug. En weer, en opnieuw. Hen en weer, en heen.en weer.. Op den duur begon ik bijna te vrezen voor een bult, of nog erger, een hersenschudding (zo dik is die mat nu ook weer niet, en dat hoofdje kwam toch telkens redelijk stevig neer).

Maar Q had alleszins van niks last en amuzeerde zich kostelijk. En als ik zijn muis in zijn handen gaf, dan rolde die gewoon vrolijk mee. Allez, de dagen dat we hem nog 2 seconden op zijn verzorgingskussen konden achterlaten voor hier of daar een bodieke te gaan zoeken behoren ook weer tot het verleden...

Reageer (1 Reacties)

Overdag belde ik eens naar Emmie, en kreeg de geruststellende boodschap dat onze Q heel rustig en gelukkig was. Toen ik 's avonds echter ter plaatse arriveerde, zat Q bij Emmie op schoot voor zijn flesje. Ik verschoot : qua timing was dit minstens anderhalf uur vroeger dan normaal . Blijkbaar, zo vertelde Emmie, was ie een halfuurtje tevoren lastig beginnen worden. Toen niets hielp, had Emmie hem dan maar teneinderaad een flesje gegeven. Wist zij veel dat ons kadulleke normaalgezien om vijf uur in bad gaat, en dat zo graag doet dat ie er al om half vijf voor begint te zeuren.

Ook de eerste nacht had Q wat aanpassingsproblemen: Mijn uurschema tijdens deze eerste werkweek lag immers gemakkelijk zo'n 2 uur vroeger dan ons gemeenschappelijk bioritme tijdens mijn verlof. Toen ik hem die eerste nacht dus wat vroeger wakker maakte voor zijn flesje, was hij ambetant: duidelijk nog geen zin om wakker te worden om 10 uur 's avonds en 6 uur 's morgens. Maar ons ventje is flexibel: al vanaf de tweede dag was meneertje volledig aangepast aan het vroege eten, late badje en de tweede mama, of "Mimi", zoals de kinderen Emmie noemen.

Natuurlijk zijn er de kleine "opstartproblemen". Op een avond kwam ik bij Emmie aan en zei dat ze Q's vestje achterstevoren had aangetrokken. Waarop zij beweerde: "Ik zou nochtans zweren dat ie hier zo aankwam vanmorgen." Wat natuurlijk zo was: alle kleedjes op voorhand laten uitproberen door Chris kon natuurlijk niet :-) Een andere keer had onze Q geen sloefjes aan. Grappig, en absoluut niks vergeleken met het verhaal van een collega wiens man haar dochter naar school had gebracht met enkel wollen broekkousen aan, het rokje was ie vergeten.

Toch was het voor mij wel een beetje aanpassen: van fulltime bezig zijn met je kleine ga je over naar een quality timeslot van 2 uur: in die 2 uur moet ie eerst in bad, dan een fles, en daarna moet mama eten maken. Gelukkig vindt Q het wel interessant om mijn bezigheden in de keuken te observeren, en is ie al blij als ik terwijl met hem babbel en tussenin een beetje met hem speel. Anderzijds is terug werken wel fijn: eindelijk het gevoel van terug mijn hersens te gebruiken en een beetje productief te zijn geeft toch wel voldoening. Enkel 's avonds is het nog een beetje zoeken voor een goede tijdsindeling: telkens opnieuw maak je de afweging: Vertrek ik vroeg om ietsje meer tijd met Quinten door te brengen of blijf ik wat langer op het werk om het een of ander af te werken. Enfin, ook dat zal wel wennen zeker.

Reageer (2 Reacties)

Ik stuurde een smsje naar mijn neef Jan die electricien is om voorzichtig te polsen of ie nog wakker was. Gelukkig wel. Die goeie ziel had in zijn archief zelfs een leidingplan van ons huis liggen en gidste ons via de telefoon één voor één door alle mogelijkheden. Nog eens een half uur later hadden we het probleem vernauwd tot één enkel hendeltje, ofte één electrische kring. Jan zei: "Wacht nu maar af tot morgen. Je tuinkot zit op die kring, ga morgen overdag maar eens uitvissen wat daar kortsluiting geeft." Dat leek ons een goed plan. 's Anderendaags 's morgens stond ik dus op en dacht: "OK, even douchen en daarna in het tuinhok alles uittesten." Het bleek echter al vrij snel dat dat niet nodig zou zijn. De douche die ik genomen had was immers niet zo warm. Het water was lauw, en ook al draaide ik de thermostatische kraan op 40 graden, warmer werd het niet. Eerder het tegenovergestelde zelfs. Ik dus naar Chris met de mededeling: "Ik vrees dat het onze boiler is."

Dus begon de zoektocht naar een loodgieter. Nu is het zowiezo geen makkie van een goeie loodgieter te vinden. Maar probeer het maar eens 2 dagen voor Kerstmis. De eerst ging komen maar daagde niet op. Na 4 uur wachten belde ik dan maar naar de tweede. Diens firma sloot tussen Kerst en Nieuw. Op de achtergrond van ons telefoongesprek hoorde ik zelfs de geluiden van het stemmig kerstfeestje dat hij met zijn collega's aan het houden was. Dan maar de volgende uit de gouden gids geplukt: Dat viel mee. Die man beloofde 2 uur later bij ons te zijn en hield woord: Er plakte wel bijna een BMW op zijn bumper toen ie naar ons huis afdraaide, maar uiteindelijk had ik dan toch een loodgieter te pakken. "Kapot", werd het verdikt al vijf minuten droogweg uitgesproken. Op de vraag wanneer ze een nieuwe konden installeren, was het antwoord onvermijdelijk: "Maandag ten vroegste."

Dat beloofde dus een koude kerst te worden. Miljaar. Na al 2 dagen vettig haar en afwisselend water warmen in potten of warm water bij de buren halen (Quintens badje sloeg ik niet over, in tegenstelling tot dat van mij) had ik het wel gehad. De charme van kamperen is zowiezo al niet echt aan mij besteed, dus mijn humeur begon er ondertussen echt wel onder te lijden.

Maar ja, niks aan te doen. Gelukkig blijven we kerstavond altijd bij mijn ouders logeren. De douche daar was voordien altijd al een bron van ergernis geweest: hij heeft immers een erg miezerig straaltje en durft, als er buiten in de stallen warm water genomen wordt, nogal eens koud te worden . Nu betrapte ik mezelf erop dat ik zelfs uitkeek naar die douche in Oplinter...

En hij deed ook echt deugd. In de namiddag, na het kerstmaal in Strombeek, maakten we daar dan nog van de faciliteiten gebruik om Q in zijn badje te steken, en dan was het weer naar ons huis. Gelukkig hadden we een loodgieter getroffen die van zijn woord was. Maandagmorgen, tweede kerstdag om 9.30u stond hij al voor onze deur. Een paar uur later was het in orde, en nu is het gewoon wachten tot het water opgewarmd is. Jammer genoeg duurt dat een tijdje met 200 liter... Enfin, dat warm bad dat ik vanavond ga nemen als Quinten in bed ligt, met een boek en allerlei zeepjes binnen handbereik gaat heel veel goedmaken, dat voel ik. Can't wait.

Reageer (0 Reacties)

Dat bleek te vroeg gejuicht. Chris en ik hadden afgesproken dat hij de flesjes zou geven. Men had me immers in de kliniek verteld dat Q ruikt dat ik borstvoeding geef wat het minder waarschijnlijk maakte dat ie van mij makkelijk een fles zou aannemen. Bovendien was dit voor Chris ook leuk: daarmee kon hij ook iets doen. De eerste keer ging redelijk vlot, zij het slechts een kleine hoeveelheid. De tweede dag echter weigerde Q pertinent iedere fles. We wouden ons ook niet door hem onder druk laten zetten, en bijgevolg gaf ik geen borstvoeding... en dat 3 uur lang. Drie uur naar loeihard gehuil luisteren is behoorlijk lang, dat kan ik je vertellen. Het was al lang voor mij, wat moet het dan voor Chris geweest zijn na een dag werken... Toen probeerden we het nog eens, nog steeds niks. Nog een uur later kon ik het zelf niet meer uithouden - fysisch gezien is het niet evident van ineens een lange periode geen voeding te geven- dus gaf ik toch maar toe. De traantjes waren natuurlijk onmiddellijk weg. Opgelucht maar toch ook lichtelijk gefrustreerd legden we Q in zijn bed. Hoe moest dat verder? Gelukkig lukte het flesje 's anderendaags weer wel. In de daaropvolgende dagen had onze kleine wat streken: soms wou hij wel, dan weer niet, maar uiteindelijk paste hij zich aan.

Maar goed, want ondertussen gaf ik ook al meer flesvoedingen op een dag. Met Chris die meer en meer in Genval moest werken, betekende dat dat ik zelf flesjes zou moeten geven. Mij was het nog geen enkele maal gelukt, onze Q laat zich immers niet bedotten. Maar ik bedacht een truuk: ik deed een KWay aan want ik dacht: misschien ruikt ie het dan niet zo of is ie tenminste voldoende afgeleid door die rare stof. En inderdaad, het was een goeie ingeving, want met de Kway aan ging mama's eerste flesje vlotjes naar binnen.

Ondertussen zijn we bijna volledig op flesjes overgeschakeld, tesamen met een vermindering van 8 naar 5 voedingen per dag. Immers, de onthaalmoeder had ons bij ons bezoekje verteld dat zij Q maar om de 4 uur eten zou geven. Na een kort moment van paniek -Quinten gaat verhongeren!- besloot ik dan maar gauw van zelf de overschakeling te doen, kwestie dat Q niet van de eerste dag een hekel aan Emmie zou krijgen. En op een week of 3 is dat vrij vlot gelukt. Vandaag zitten we zelfs ineens maar aan 4 voedingen in die zin dat Q vannacht niet wakker geworden is om 6 uur maar ineens is gegaan voor een "ochtend"voeding om 10.00u! Dat is nu eens echt de zoon van zijn moeder! Voor de eerste maal in lange tijd heb ik dus 10 uur aan één stuk geslapen. Zááálig...

Reageer (1 Reacties)

's Avonds moesten we dan nog eens een kijkje gaan nemen wat de Sint had afgeleverd bij Quintens peter. Vanalles, zo bleek. Zwarte Piet had zijn zak echt wel uitgeschud in Oplinter. De hele salon lag vol met speelgoed voor Hannelore, Berend. En ook Quinten was ie niet vergeten: Een reusachtige Tijgetje met veel speeltjes aan zijn staart lag hem op te wachten. Leuk! Nu konden we (met behulp van de speeltegels die de Sint bij Q's meter bracht) een extra speelmat organiseren in de keuken. Dat deden we dan ook eerstdaags. Q vond dat heel leuk: hij keek vrolijk rond en greep naar de verschillende speeltjes.

Toen het bedtijd werd keek ik nog eens vertederd naar zijn nieuwe speelhoekje, en dacht: dat ziet er echt wel gezellig uit. Deze gedachte deed echter op de een of andere manier een alarmbelletje rinkelen in mijn achterhoofd. Onze poes! In een reflex legde ik een badhanddoek over het geheel. En, uiteraard, zoals te verwachten viel, was Q's nieuwe speelhoekje de volgende ochtend al ingepikt door onze kat. Toen ik ze er wou afjagen had het beest zelfs nog het lef van in mijn enkels te bijten. Misschien een beetje boos omdat de Sint haar was vergeten?

Reageer (0 Reacties)

Indra en Jan: van harte gefeliciteerd!

Reageer (0 Reacties)

Als het is zoals mijn tante profetisch opmerkte: "Jong geleerd is oud gedaan", zullen we onze kerel goed in het oog moeten houden binnen een paar jaar, vrees ik.

Reageer (0 Reacties)

Reageer (0 Reacties)

Daarvoor was een babyfoon natuurlijk onontbeerlijk. Het mysterieuze feit dat de babyfoon niet van de lijst werd gekozen gaf me nog wat uitstel van executie, maar 3 weken geleden vond zelfs ik dat de tijd rijp was en trok naar Dreamland met een bon om de babyfoon die we geselecteerd hadden -het model SC-364 van Philips- af te halen.

Ik installeerde het ding beneden, en testte heel vluchtig met beide units naast elkaar. Dat gaf vooral veel getuut wegens de te korte afstand dus ik dacht: "Het zal wel ok zijn." 's Avonds legde ik Q met een klein hart in zijn bedje en zette de baby unit aan. Na 5 minuten in ons bed hoorde ik Q brabbelen in de gang. Het doosje naast mijn oorkussen bleef echter muisstil. Dat was natuurlijk al wat ik nodig had om Q terug te halen. Enfin, eerst deden we nog een grondige inspectie van de babyfoon. Ik ging naar Q's kamer, gaf Chris de opdracht van te luisteren in onze kamer en begon met de tests. De baby unit stond eerst op een tafeltje naast Q's bed, vrij laag, dus ik dacht: misschien moet het wel hoger staan dan Q om het geluid beter op te vangen. Ik hield het doosje op verschillende plaatsen in de ruimte boven Q's hoofd. De eerste maal dat ik daaarna iets zei, gaf Chris bevestiging: Het had gewerkt! Het probleem was opgelost! Jammer genoeg duurde onze euforie niet lang. Het volgende wat ik zei werd door de babyfoon op exact dezelfde plaats niet opgevangen. En waar ik het doosje ook hield, het gedrag was overal van eenzelfde wispelturigheid: Af en toe werkte het, af en toe niet. Meer niet dan wel eigenlijk. Meer had ik niet nodig: ik grabbelde Q uit zijn bed en nam hem mee naar onze kamer. Het mocht duidelijk nog niet zijn dat Q apart sliep. Toch een beetje opgelucht omdat Q terug naast me lag, viel ik die nacht in slaap.

's Anderendaags ging ik met de babyfoon terug naar Dreamland. Daar namen ze hem dadelijk zonder morren terug en gaven me een waardebon in de plaats. De man achter de balie wist me te vertellen dat, afhankelijk van waar je woont, interferentie van gsm masten en dergelijke kunnen zorgen dat bepaalde modellen niet werken. In onze naaste buurt staat geen gsm-mast, dus bedacht ik bij mezelf dat die philips foon misschien enkel werkte naast zo'n mast, maar ik hield wijselijk mijn mond en ging naar de andere modellen kijken. Al gauw had ik een ander model in dezelfde prijsklasse gezien. Ik vroeg aan de verkoopster of zij me kon vertellen of er hierbij al soortgelijke klachten gekomen waren. En wat bleek: Die mevrouw had zelf juist dezelfde problemen gehad met de Philips babyfoon, en hem vervangen door het model van Tomy dat ik nu gezien had, tot haar grote tevredenheid. Dus de Tomy ging mee naar huis.

Deze keer deed ik al beneden een eerste grondige test, tussen keuken en woonkamer. De babyfoon sprong aan bij het eerste geluid en werkte perfect. Uit de handleiding bleek dat de babyfoon zelfs nog wat extra features had t.o.v. ons eerste model, zoals een lampje in de baby eenheid dat je van op afstand kan aanzetten (Voor een baby of peuter die bang is in het donker veronderstel ik). Na deze generale repetitie werkte ook 's avonds de babyfoons perfect. Heel wat geruster liet ik Q in zijn bedje achter. Eerst duffelde ik hem nog wel lekker warm in in zijn fleece slaapzakje onder de dekens want zijn kamer was berekoud. Nu slaapt onze eskimo ondertussen al een volle week alleen. De eerste nachten had ie nog wat aanpassing nodig, dan werd ie opnieuw wakker rond 3u. Maar nu slaapt ie ondertussen alweer dagelijks tot half 6, vannacht zelfs tot half 7. Dat ziet er goed uit voor als ik binnenkort ga werken. Misschien moet ik hem tegen dan wel zelf wakker maken!

Twee dagen nadat we onze nieuwe babyfoon hadden, wees Chris me op een discussie in het consumenten programma Radar op Nederland 2. De korte inhoud op teletext vermeldde: "Bij de babyfoon van Philips werken de lichtjes wel, maar het geluid niet." Blijkbaar ging het hier wel om een ander model, de SC-477. Maar één zaak is zeker: Dit is niet het enige model met een probleem...

Reageer (0 Reacties)