Het was wel vrij vermoeiend, want onze lieverd was 's avonds toen ik hem ging ophalen een beetje huilerig, doodop en zo zwart als roet. En nu staat de Kaduli op de website van het KVIV , naast andere personaliteiten die daar waren, zoals bijvoorbeeld Patricia Ceyssens . Die laatste bleek trouwens een knappe madam met een sterke mening te zijn. Dat heb ik mogen ervaren toen we samen in een workshop zaten.

Reageer (1 Reacties)

Maar nu zijn we er dus echt. Het laatste weekend heeft ie flink geoefend bij de grootouders -mama en papa waren voor het eerst met hun tweetjes weg- en nu gaat het echt goed. Handen in de lucht, poep achteruit, lekker waggelen, en het uitgieren natuurlijk, want enthousiasme heeft ie op overschot. Een mooi verjaardagskado voor papa.

De buren hadden voorgesteld om samen te gaan, dus vertrokken we met een 11-tal mensen, en little Q. Alles liep vlot. Uiteraard was ik weer erg enthoesiast in het begin, zodat ik al gauw van achter toegeroepen kreeg: "Niet te snel!" Rustig toeren dus, gezellig.

En dat langs een heel nieuw parcours. De afgelopen jaren was het parcours immers nogal gelijklopend. Opwijk, de Palmbrouwerij en Leirekesroute waren vaste ingredienten. Dit jaar was er een drastische verandering van richting: Mechelen. Een mooi parcours dat een combinatie was van enkele van onze geliefde fiets- en skate-routes: De Duvelroute, de route richting Klein Willebroek, het paadje langs de Zenne dat het 3-rivierenpunt passeert en dan Mechelen. Vooral dat laatste was voor mij een verrijking: een erg mooie route om de stad binnen te rijden, langs een prachtig stukje vaart met mooie gerestaureerde huizen. Fijn.

Quinten vond het ook best fijn. In Klein Willebroek at ie rustig zijn 2 potjes leeg op een terrasje. Daarna was ie heel even iets minder tevreden, toen ie nogal ruw uit zijn middagdutje werd geschud toen Chris het kleine en nogal steile ponton over de Dijle overstak. Dus zette ie zijn keel open. Een uur of 2 later, zelfde ritueel. Beetje raar, want nu hadden we geen bijzonder ruwe oneffenheden gepasseerd. Een klein onderzoek gaf al gauw uitsluitsel: Q had weer bijzonder goed zijn best gedaan met het luiervullen. We improviseerden een verzorgingstafel met een matje op een stukje gemaaid gras voor een boerenerf, en bekeken de schade: een degoutante pamper, smerige broek en body. Strippen dus!. Q was al gauw naakt. Terwijl we probeerden hem proper te vegen met doekjes, trok ie steeds maar gras over zich heen. Ook slaagde onze zoon erin van in zijn eentje de geur van de mesthoop ernaast te overstijgen. Je moet ergens goed in zijn, nietwaar. Enfin, na wat gesukkel raakte ie weer aangekleed, en in de kar. En waren we terug op weg in de laatste rechte lijn naar de aankomst, waar een optreden van Touch of Joy en Coco junior wachtte.

Beiden waren best te genieten. Ik was vooral blij met de covers van Coco: 2 van Prince, een van the Simple Minds en een van U2, al kwam de zanger zelf alles behalve sympathiek over. Wat later kwamen Q's peter en meter en beider families nog even meeluisteren naar de prijsuitreiking. Maar helaas, geen prijs... Of toch wel, want zowel Chris als ikzelf bleken erin geslaagd van zonder een zonnestraaltje te zien onderweg, toch op de een of andere manier serieus verbrand te zijn... Onze eerste kleur van de zomer dus.

Reageer (1 Reacties)

Het was een kort maar krachtig bezoek. Na een eerste namiddag bijpraten verkenden we de B&B. Die zag er best goed uit op enkele gebreken na (een wat eigenaardig gepositioneerde WC en geen dampkap). We installeerden de kaduli zijn bed en legden hem te slapen. Dat was nodig want hij was doodop na een extreem lange dag.

's Anderendaags was het tijd voor een wandeling door Edinburgh: Old town met het indukwekkende Castle, new town met de shops (een Waterstones en een Gap... kwijl, kwijl). In die laatste kocht ik de net uitgekomen Marian Keyes, in de eerste mocht ik van Chris niet binnen -"in Belgie kan je ook broeken kopen"-. Snif. Maar ja. Al bij al de moeite dus. De kaduli sliep vrij veel in zijn buggy en compenseerde zo zijn middagdutje in een echt bed. 's Avonds kookten we weer lekker bij Jan en Indra, en -dat hadden we ondertussen geleerd- legden Q al snel te slapen in zijn meegenomen plooibedje. De volgende dag tijd voor een stukje populaire cultuur: Roslin Chapel, jawel dit is het inderdaad: het ondertussen beroemde eindpunt en orgelpunt van Dan Browns "Da Vinci code". The Roslin Chapel Trust is uiteraard blij met de extra bezoeken dat dit meebrengt, maar blijven zich toch aan de feiten houden. Bevat de kapel de graal? En zo ja, ligt ie onder, in of naast de beroemde gedraaide kolom ("prentice pillar")? Of is het een andere reliek (het hoofd van Jezus, het lichaam van Maria Magdalena, stone of wisdom,...Wie zal het zeggen. Vast staat dat de Trust niet van plan is iets af te breken om er achter te komen.

De laatste dag was het tijd voor een uitstap naar Stirling Castle. Erg mooi, vooral de centraal gerestaureerde binnenhal. Maar, eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat de gebeurtenissen op de terugweg nog iets spectaculairder waren. Het was immers zo dat de "Scottie Family Fiat" al een tijdje rare streken vertoonde. De garage had hem al min of meer opgegeven, en dat merkten we. Af en toe stootte de auto voor ons immers een stevige dosis zwarte roet uit. Na een dag rijden werden de concentraties steeds geconcentreerder, zo leek het. Na ieder kruispunt en bij iedere bergop begonnen wij echt verbrande roet te proeven. Bah. Bijna thuis, op de megagrote, 6 verkeerslichten tellende roundabout, zagen we plots niks meer. Een immense witte rookwolk omgaf onze auto. Alsof de Fiat "Habemus Papem" in ons gezicht blies... Na een tweede vruchteloze startpoging volgden we de fiat naar het midden van het rond punt. Tamsin in de maxi cosi, Indra en de koets werden overgeladen naar onze auto en Jan -de sukkelaar- bleef alleen achter om op de takelwagen te wachten. Een hele regeling volgde: we brachten Q naar Indra, zij zorgde voor hem en Tamsin terwijl wij alvast inkopen deden, en de man van de takelwagen bezig was met het laatste oliesel van de Family Fiat. Helaas.

Onze laatste dag brachten we dus noodgedwongen alleen door. Nu, 2 dagen later blijkt dat de Schotse lucht niet alleen rijk is aan verbrande koolwaterstoffen, maar ook aan Calcium. Quinten heeft immers zijn eerste tandje! Cheers!

Reageer (1 Reacties)

Quinten was er de avond voordien al gerust in. Om het met de woorden van Pépé Bruno te zeggen: "Oorlogen, geweld op vrouwen, kindermisbruik, ontslagen, stijgende belastingen, ... En toch bestaan er nog zekerheden: Anderlecht kampioen! Olé!"

Reageer (2 Reacties)

Een mindere, zij het op zich even grappige kant is dat dit fenomeen al eens kan ontaarden in een -toegegeven, vrij milde vorm, maar desalniettemin toch rasechte- competitie. Ja, die van ons heeft al tanden, kruipt al rond, staat al, loopt, spreekt, en kent de tafels van 7.

Die van ons nog niet. Jammer. Maar hij komt er wel. Ooit. Ik weet het zeker...

Reageer (1 Reacties)

Ik weet niet of deze nieuw gewonnen mobiliteit het een en ander getriggerd heeft, maar onze Q wordt met de dag beweeglijker. Toen ik in de week op een avond bij Emmie arriveerde, had ie net de olympische discipline "3m achteruitkruipen" succesvol afgerond en was triomfantelijk in het rond aan het kijken. Dat het waarschijnlijk makkelijker is om te bewegen in de richting waarin je kijkt, zal ie nog moeten leren. Maar ja, wat kan je verwachten met een mama die eerst achteruit met de auto kon rijden...

Ook in bed ligt ie niet meer stil: ronddraaien, zich optrekken aan de bedrand, met zijn nijlpaard zijn beer afmotten, het bedritueel wordt met de dag avontuurlijker....

Reageer (0 Reacties)

Quinten populair! Quinten populair! Quinten, Quinten, Quinten populair!

Reageer (0 Reacties)

-"Zeg, waar vind ik die bodiekes van Quinten?"

-"In de schuif van de badkamer, hoezo? Wat is er gebeurd?"

-"Wel, hij had vanmorgen een hele vuile pamper. Echt degoutant. En terwijl ik vanmorgen dat ding aan het weggooien was merkte ik plots dat ie nog wat van plan is. In een flits grits ik wat WC papier bij elkaar en houd het onder zijn poep. Net op tijd :-) Oef. Op het moment dat ik een zucht van verlichting wil slaken, begint die kerel me daar toch niet te plassen, zeker! Gelukkig niet op mij -ik had hem immers nog steeds vast met zijn benen in de lucht-. Maar die enigzins bizarre houding zorgde er wel voor dat hij er in geslaagd was zijn gezicht vol te plassen. En zijn buik. En zijn hemdje. Alles kliedernat. Ik heb hem ondertussen al gestript en gewassen. Nu enkel nog een nieuw bodieke dus ..."

Tegen het einde van het verhaal zat ik zodanig te schudden van het lachen -ik had er echt veel voor willen geven om een vlieg geweest te zijn in die badkamer- dat er een aantal collega's geamuseerd zaten te wachten tot ik de telefoon zou neerleggen. Dat beloofde een interressant verhaal te worden...

Reageer (0 Reacties)

Reageer (2 Reacties)